Daar zit je dan. Iedereen weet dat ik de gewoonte heb om niet onder werktijd blog. Nu dan zul je wel denken waarom blog je dan nu.
Het is heel simpel. Ik zit thuis.
Na mijn vorige logje is er zoveel gebeurd. Ik heb nog twee gesprekken gehad met het sectiehoofd waarvoor ik werkte. In het 1e gesprek na het laatste gesprek waarover ik blogte liet hij mij het mailtje lezen wat hij had gestuurd naar mijn detacheringsbureau. Daarin stelde hij zwart op wit dat omdat ik de lagere functie liet wilde accepteren hij vond dat hij zich niet aan de opzegtermijn hoefde te houden.
Op dat moment betrok hij mij in een zakelijk conflict waar ik niet in wilde worden betrokken. Waarin hij me niet had mogen betrokken. Hij wilde zich tussen mijn relatie met mijn detacheringsbureau wurmen. Hij wilde dat ik onder de druk zou bezwijken.
Pas toen ik zijn kantoor uit liep die keer realiseerde ik me waarvan hij me beschuldigde: werkweigering.
Ik had contact met mijn detacheringsbureau en we spraken af dat ik niet meer mailtjes zou lezen die zouden gaan over het zakelijke aspect van de deal.
Na een werkoverleg een week later vroeg mijn sectiehoofd of ik even mee wilde lopen. Ik deed dat en hij wilde mij opnieuw mailtjes laten lezen. Ik vertelde hem dat ik nog al geschrokken was van het vorige mailtje en dat ik de mailtjes liever niet meer wilde lezen. Hij vond dat vreemd en vond dat ik zijn openheid moest waarderen. Ik zei dat ik zijn openheid waardeerde maar dat ik het een zakelijke aangelegenheid vond die hij met mijn detacheringsbureau moest waarderen.
Hij zette mij opnieuw zo onder druk dat ik toch werkelijk moest gaan voor die lagere positie en dat ik dat moest zien als een grote kans. Terwijl hij een moment later vertelde dat alle inhuur ertoch uit zou gaan. Volgen jullie het nog?
Verder stelde hij in dat gesprek vragen als: 'Waar ligt je loyaliteit?' en 'Vind je me een eikel?' Dan zijn dat vragen die je wat mij betreft niet mag stellen.
Toen ik opmerkte dat ik het verstandig vond om het gesprek op dat moment niet verder te voeren omdat ik dat emotioneel niet trok wilde hij niet dat ik zo zijn kamer uit liep want dat was niet goed voor zijn reputatie.
Ik bleef nog even zitten en toen kwamen er nog een aantal opmerkingen die mij werkelijk het verkeerde keelgat inschoten. Hij suggereerde dat ik een slecht gesprek had gehad met mijn detacheringsbureau. Wat natuurlijk absoluut niet waar is, maar het was van zijn kant ook weer een poging om mij zijn kant te laten kiezen.
Tot slot maakte hij de volgende opmerking: Je moet mij dankbaar wezen dat ik mij afgelopen zomer zo soepel heb opgestelt toen jij minder moest gaan werken.
Dat was voor mij de druppel en toen heb ik nogmaals aangegeven dat ik het gesprek niet verder wilde voeren zonder iemand van mijn detacheringsbureau en ben ik z'n kamer uitgelopen.
Tot slot heb ik vorige week een laatste gesprek met hem gevoerd. Deze keer was er iemand van mijn detacheringsbureau erbij aanwezig. De 1e mededeling die het sectiehoofd deed was dat hij eigenlijk vond ik die dag nog wel kon vertrekken. Mijn mond viel open, gelukkig kon ik snel schakelen en kon ik aangeven dat mijn werk nog graag wilde afronden en dat ik daar de afgelopen week nog voor nodig had. En zo was vorige week donderdag plotseling m'n laatste werkdag...
Heel vreemd en nu zit ik dus thuis. Er is wel zicht op werk, maar dat is nog niet zeker en dus is het voorlopig me thuis vermaken. Ik moet er aan wennen en ben de afgelopen dagen vooral bezig geweest met bijkomen van de afgelopen weken.
Nu kan ik alles van een afstandje analyseren. Ik kan zien hoe het gegaan is. Ik kan zien dat het een *piep*situatie is geworden, die absoluut niet had hoeven gebeuren.
Mijn oude sectiehoofd staat onder grote spanning en ik heb zijn vooruit gestippelde planning doorkruist door niet zijn plannen te volgen. Hij had al meegedeeld namelijk dat ik zou komen en pas daarna kreeg hij mijn beslissing te horen.
En doordat ik me aangevallen heb gevoeld heb ik heftig gereageerd. Misschien wel te heftig...
LRW
